Afgelopen woensdag, 24 juni 2026, bereikte ons het even schokkende als droevige bericht dat dinsdag op 87-jarige leeftijd ons ere-bestuurslid en Generaal b.d. Wiel Gelders is overleden.
De uitvaart met schutterseer vind plaats op dinsdag 30 juni om 11:00 in de St. Gertrudiskerk te Wijlre. Tevens wordt er diengevolge NIET deelgenomen aan het bondsschuttersfeest op zondag 28 juni te Margraten.
Liefst 72 jaar was Wiel lid van Sint Maternus en zijn betekenis voor de schutterij is niet eenvoudig en kort samen te vatten. 50 jaar is hij bestuurslid met rollen als, naast “gewoon” bestuurslid ook 2e penningmeester, vice-voorzitter en 12 jaar voorzitter. Geen stereotype bestuurder/voorzitter die graag praat, op de voorgrond treedt, overtuigd is van zijn eigen mening en zichzelf belangrijker vindt dan het collectief. Integendeel, Wiel is een verbinder, brengt mensen samen, is een bemiddelaar als er conflicten dreigen en weet iedereen binnen de schutterij ervan te overtuigen om trots, maar ook zuinig te zijn op dat zwarte uniform dat hijzelf zo lang met ongelooflijk veel trots draagt. Ieder lid van de schutterij is voor hem even belangrijk, ongeacht zijn taak of functie, ongeacht zijn reputatie of ongeacht de hoeveelheid werk die ze verzetten. Er is geen onderscheid en die collectiviteitsgedachte is de basis voor de huidige uitstraling die de schutterij in Wijlre en ver daarbuiten heeft.
Wiel doorloopt eigenlijk de normale schuttersloopbaan. Hij begint als tamboer op marstrom, vervolgens pauktrom en dan de overslagtrom, de “dieke trom”. Tot 1974, in dat jaar wordt hij koning van de schutterij, nogmaals in 1982 trouwens, maar 1974 is zoals bekend een magisch jaar in de Wijlrese schuttersgeschiedenis. In dat jaar organiseert Sint Maternus namelijk het OLS en waar ieder ander zich als koningspaar op de eretribune naast de hoogwaardigheidsbekleders genesteld zou hebben, is Wiel’s plekje die dag aan de ingang van het parkeerterrein, gewoon omdat zijn hulp daar harder nodig is dan op de eretribune. Deze houding is één van de vele aspecten die Wiel zo geliefd maakt, niet alleen in de schutterij maar in vele andere verenigingen, nee in het hele dorp. Altijd klaarstaan voor anderen, het belang van anderen boven dat van jezelf stellen, dat er niemand ooit tevergeefs om zijn hulp vraagt, dat je voor iedereen een luisterend oor hebt, dat je altijd uitgaat van het goede in de mens,
In 1975 volgt de benoeming tot officier, 1e Luitenant, gaandeweg de jaren volgen promoties in alle andere officiersfuncties en tenslotte in 2009 wordt hij benoemd tot Generaal, de hoogste rol binnen de schutterij en alleen weggelegd voor zij die een heel bijzondere staat van dienst in de schutterij hebben. In dat jaar (2009) is hij 55 jaar lid, 38 jaar bestuurslid, waarvan 9 jaar voorzitter. Hij was lid van de werkgroepen OLS 1974, ZLF 1979 en 500 jaar Sint Maternus in 1997. Projectleider / uitvoerder / handlanger / cateraar/…. van het nieuwe schuttersgebouw in 1999/2000. Hoezo verdienstelijk lid?
Naast schutter is Wiel een verenigingsmens, nee dorpsmens pur sang. Naast de schutterij draagt hij de voetbalclub, de jeugdcarnaval, de spaarclub, de Snuffelmarkt, de kerk, ja wat eigenlijk niet in het dorp een heel warm hart toe en allemaal kunnen zij op zijn onvoorwaardelijke steun rekenen.
Er is echter iets dat bij Wiel nog hoger aangeschreven staat dan schutterij en alle andere verenigingen en dat is zijn familie en het gezin in het bijzonder. “Dat is pas rijkdom, dat is mijn goud” zijn zijn woorden als het over zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen gaat.
Zijn verdiensten voor het verenigingsleven in het dorp en de gemeenschap in zijn algemeenheid blijven natuurlijk niet onopgemerkt. In 2001 krijgt hij een Koninklijke onderscheiding uitgereikt, voor al zijn schuttersjubilea krijgt hij alle mogelijke bonds- en/of federatieonderscheidingen, hij wordt ere-bestuurslid van de schutterij, hij mag als eerste schutter van St. Maternus ooit de Orde van de Rode Leeuw van Limburg en de Heilige Sint Sebastianus ontvangen en bij zijn 70-jarig jubileum in 2024 krijgt hij zelfs een Europese onderscheiding van de EGS, de Europese Gemeenschap van Schutterijen. Al die onderscheidingen hebben een plek op de stoere borstkas op je uniform. En met recht.
De laatste paar jaar zijn heel erg moeilijk voor Wiel. Omdat de schutterij hem zo na aan het hart ligt en zijn lichaam niet meer wil meewerken om nog langer met de schutterij uit te trekken kan hij dit niet accepteren. Dat zijn geest nog steeds scherp is en daarmee het besef voedt dat het einde nadert, maakt het er natuurlijk niet makkelijker op. Op 23 juni is hij om 22.45h vredig ingeslapen.
Een heel, heel, heel kleine opsomming van Wiel’s verdiensten, die eigenlijk nauwelijks recht doen aan zijn werkelijke betekenis voor zijn gezin, voor de schutterij en voor het dorp.
Dat hij moge rusten in vrede.